Eigenlijk ben ik ook een trendwatcher

trendwatching

Ronddwalen door de Gentse straten. Regen en duister houdt het volk weg. Je moet al met een serieus hongertje zitten om nu nog richting nachtwinkel te willen lopen. Of op zoek zijn naar je kat, zoals mezelve. Perfect moment om eens over en om de wereld te mijmeren.

Duizenden rijhuizen achter elkaar. Keer op keer, huis op huis een kans om snel even binnen te piepen. Naar die kleine micro-kosmosjes, beter bekend als het gezinsleven. Een ouder koppel aan tafel, stilzwijgend voor zich uit aan het staren. Een troep studenten achter een Playstation. Jonge ouders met een pagadder op een speeltapijt. Hier en daar al wat kerstversiering. Veel televisie.

Maar bij al dat voyeuristisch gluren begon me plots iets te dagen. Ik had net een nieuwe bedreigde diersoort ontdekt. Een met uitsterven bedreigd ras. Zelfs wat bewuster op zoek gaan, leverde geen extra waarnemingen van deze nobele soort. Dames en heren, de patience-speler is op sterven na dood.

Keerde je enkele jaren geleden in de donkere uren terug van een nachtelijke escapade, een uitgelopen meeting of een heimelijke maitresse dan kwam je er altijd wel eentje tegen. Half verstopt achter een doorschijnend gordijn, badend in het licht van het kolossaal scherm met de rechterhand gefixeerd op de muis. Klik. Klik. Klik. Koning op dame. Negen op de acht. Shuffle. Bizar rondspringend pak kaarten met staart. Hier en daar een zonderling die overschakelde op hartenjagen. Of het spel met de linkerhand speelde.

Zo gefixeerd op hun scherm dat ze vergaten te knipperen met de oogleden en hun lenzen er uitgedroogd uitpopten. Zo geconcentreerd dat ze mijn présence achter het doorschijnend gordijn niet opmerkten. Net zo min ze mijn snel geschreven blad met “mag ik meespelen” ooit lazen. Die mensen leken zo eenzaam, ook al hadden ze een hele hoop dames, heren en boeren rondlopen. Een schreeuw om aandacht ook, want waarom zaten ze anders altijd aan het raam, in het donker met doorschijnende gordijnen?

Nee het wordt alsmaar moeilijker om er eentje te spotten. Ik mis ze zelfs een beetje. Vrienden tijdens mijn nachtelijke dwalingen. Zekerheid. Als de patience-speler al verdwijnt, dan kan je wel stellen dat mobiele apparaten het echt gewonnen hebben.

Die dekselse iPads toch.

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s