Het stokje

stokje kettingbrief

Waarde lezer, mijn oprechte verontschuldigingen voor het tijdelijke hiaat in uw lezersbestaan, maar na een retraite in het walhalla van de bizarrigheden en enkele drukke werkweken sta ik weer ten volle ten dienste van u en uw hunker naar goedgeplaatste letters.

Niet zo lang geleden kreeg ik een mailtje in de box. Dat ik deel uitmaakte van een aaneenschakeling en doorgeefactie. Een kettingbrief begod. Moet geleden zijn van toen ik nog bewegende emoticons en gevatte nicknames plaatste op MSN messenger. Autocorrect verandert messenger trouwens naar messenset. Dit volledig terzijde.

Maar dus, Issuus gaf me een stokje door in een blogestafette. Met vragen die ik nu ik eer en geweten moet beantwoorden. Vragen die eerder al door Guidoooh, Ssstrid en andere grootheden van antwoord voorzien werden.

Hoe ben je er achter gekomen dat je schrijftalent bezit? 

Bam. Knal. Van een openingsvraag gesproken. ’t Is gelijk vragen aan een neger om eens in den donker te gaan staan met zijn ogen dicht en ze dan te openen. Maar dus, laat me het woord talent in alle bescheidenheid toch maar vervangen door drang. Nood aan skribbelen. Dingen op papier zetten.

Wel, van zodra ik motorisch in staat was om mijn linkerhand rond een schrijvend voorwerp te draaien, had ik nood aan veruiterlijking van het innerlijke. Tonnen boeken lezen en dan besluiten hetzelfde te willen doen. Liefst in combinatie met wilde ruimte-avonturen. Nog niet veel veranderd sindsdien. Ik schreef mijn eerste novelle van welgeteld 7 pagina’s in het derde leerjaar en ondertussen zit ik met een bijna voltooide roman.

Als je schrijversinspiratie een stad zou zijn, welke was het dan? En waarom?

Een bushalte ergens in gelijk welke stad of dorp. Of een metrostel. Geef mij maar een bont allegaartje van mensen, noodgewongen samengebracht op en in een kleine ruimte. Onvoorspelbaarheid en ongemak alom. Maar als ik echt een stad moet kiezen, dan is het Tokio. Bijzonder duaal, absurd op het hoogste niveau, speciaal, overweldigend druk maar toch plekken genoeg om te verzinken in eigen gedachten.

En eigenlijk zou het ook een kleuterklas kunnen zijn. Ongeremde creativiteit en een logica die onovertrefbaar is. Waar eigenlijk alles kan zo lang je maar de koek met je eigen naam op neemt.

Wat heb je nodig om goed te kunnen schrijven?

Impulsen. Heel veel impulsen. En liefst zo gek en bizar mogelijk. En van omgeving veranderen. Daarom ook dat ik reis. Alsmaar op zoek naar iets nieuw, naar iets anders, iets apart.

Maar ook mijn hoogtes en laagtes. Met die gemiddelden, daar kan ik niets mee. Diep in de put of vliegend over daken. Inleven in hels verdriet, heftige liefde voelen en teren op extase.

En een slaaptekort helpt vreemd genoeg ook altijd. Beland je in een soort schemerzone waar emoties makkelijker na te bootsen vallen.

Ik ga er even vanuit dat je trots bent op je schrijftalent. Waar blijkt dat uit?

Ik vind het meer vanzelfsprekend dan dat ik er trots op ben. Maar het feit dat ik mijn schrijfsels deel met de wereld zal ook wel met trots en een vraag naar bevestiging te maken hebben.

Maar dat ik kan overleven dankzij mijn gepen, daar ben ik oprecht blij mee. En dus ook trots. En uiteraard staan bijeengeschreven awards hoog in de vitrine kast met een kapitaal aan verlichting waar zelfs het Noorderlicht een kneusje bij lijkt.

Als je bevestiging zoekt voor je blogs, waar vind je die dan?

Gelukkig heb ik ouders, broers en vrienden die elke scheet op luid gejuich onthalen, ook al kom ik net van pita Ezmir en is het maar half oprecht. Steun en toeverlaat met onvatbare dankbaarheid in return. Het voelt bijna aan alsof ik net Miss Belgie gewonnen heb en een emotionele bedankingsspeech afschiet. Maar dan met haar dat niet zo goed ligt en geen toekomst in de media.

En nu mag ik het stokje zelf weggooien in de hoop dat een bloghond het me komt terugbrengen. Ah neen, dat die het doorgeeft aan een andere. Meer gelijk een soa dus in plaats van een stok. Wel aan volgende mensen geef ik met veel plezier mijn stok vol soa (tijd dat ik ermee ophou niet?) door. Moeilijke keuze want ik moet loops trachten te vermijden. Edoch fnuikt luiheid mijn zin om overal te gaan zien wie al van stok voorzien is, dus bij deze mijn excuses aan reedsvermelden.

Ik nomineer bij deze Amoorie, Het wijf en Days On the Road.

2 Comments

  1. Leugens! Ik heb dat stokje wel ontvangen, maar dat ik erop geantwoord heb is een valse beschuldiging. Gewoon de stokjesgooier een duimpje gegeven en voor de rest vakkundig – 6 jaar blogervaring! – genegeerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s