To be continued

Typewriter Keys

Ga maar. Ik kom je bezoeken. Volgend jaar! In de zomer, beloofd. 

Met leugens wou ik de immens luide stilte tussen ons doorbreken. Maar zijn het wel leugens als je allebei weet dat er niets van aan is? Holle, makkelijk uit te spreken woorden.

Ja, lijkt me een goed plan. Ik zal op je wachten. 

Nog meer leugens. Nee, een goed plan was dat zeker niet. En dat wist zij even goed als mij. Gebonden door een moment, vrienden bij toeval. Maar tijdelijk, want nu stonden we weer als vreemden tegenover elkaar. Te liegen. Te wachten. Te hopen dat het alarm snel zou klinken en de deuren van de trein voorgoed dit moment in twee kunnen knippen. Haar stuk en het mijne. Staren naar een vertrekkende trein of kijken naar een alsmaar kleiner wordend perron.

Meter voor meter weg van het tastbare. Van het echte. Van de zekerheid dat het ooit zo was. Meter voor meter dichter bij slechts een herinnering. Dichter bij slechts een verhaal om als gefrustreerde midlife crisisser vol heimwee op te rakelen. Een “weet je nog die keer…” en een “had ik toen maar…”

Wist ik veel dat ons verhaal nog niet af was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s