Muze

katemoss4

Staren naar het witte blad voor je neus, urenlang. Je hoopt dat alles wat in je hoofd zit plots in alfabet verschijnt, maar de psyche wil niet mee. Schrik om te vervallen in clichés, voorgekauwde metaforen en holle woorden. Maar hoe schrijf je dan over liefde, het grootste cliché ooit beschreven?

Zij, ja zij. Zij is mijn inspiratie. De muze die achter me staat en platonisch alle woorden die stromen kordaat en teder tegelijk in mijn oren fluistert. Schreeuwt! Kust. De rode draad. De bron. De drift en de drang. Zij is mijn inspiratie.

Mijn Messias. Mijn keerpunt. Mijn katalysator. Stap voor stap dozen aan het opentrekken. Mij aan het opentrekken. Terug de romantiek in. Brenger van het geloof, van de boodschap. Van een ontembare wil om me weer ten volle over te geven aan irrationaliteit, verbeelding en idioot kalvergedrag.

Ze geeft me een decor. Een landschap waar ik vrank en vrij mag dolen. Onderweg zijn. Zwerven. Met haar als eindbestemming én gekke chauffeur die deze knul een lift bezorgt. Waar alles is wat het is en maskers enkel dienen ter plezier. Waar de wereld met schrijnende spontaniteit en onbezorgde twist blijft draaien.

En toch maakt ze me bang. Bang voor mijn kwetsbaarheid. De totale overgave. De drift richting de klif, gestuwd door onzekerheid.

Ach, het is wat het is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s