Blauwe gloed: part one

Typewriter Keys

Precies twee pubers. Licht aangeschoten van de Irish coffees in bed zo veel mogelijk onnozelheden uitkramen. Elkaar bepotelen, steken onder water geven en het kind uithangen. Het deken stelen. Dieren nabootsen. Lachen. Gelukkig zijn.

“Jim blijf van mijn voeten!”
“Je voeten?”
“Ja, je weet dat ik daar niet tegen kan!”
“Te veel gezopen ja? Ik ben er niet aan geweest.”
“Nu doe je het weer!”
“Maar nee zie, mijn handen zijn…”
“Jim?”
“Ji-im? Toe, doe normaal.”

Beth liet haar hand over het laken glijden maar vond enkel een gapende leegte op de plek waar Jim had moeten liggen.

“Jim?”
“Jim, stop met spelen! Ik vind het niet meer leuk.”

Ze knipte het nachtlampje aan, maar Jim lag niet meer in bed. Veel plaats om je te verstoppen was er niet in de slaapkamer.

“Jim, stop er toch gewoon mee. Ik moet morgen vroeg op.”

Geen geluid te horen, geen beweging te zien dus stapte Beth schoorvoetend richting deur. Die was nog steeds op slot, sleutel aan de binnenkant. Hoe kon Jim dan uit de kamer geraken?

“Iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii” Het rookalarm! Beth greep haar naar de oren en viel op de grond. Dat dekselse ding maakte nog meer lawaai dan anders. Onder de deur zag ze een blauwe gloed. En stinken. Verbrand haar. En dan viel alles stil. Een ijskoude wind ging door de kamer. Beth krabbelde recht en voelde bloed uit haar linkeroor komen. Duizelig van de stress draaide ze de sleutel om en trok ze het huis in. Ademwolkjes. En stilte. Geen blauwe gloed meer. Enkel die doordringende stank nog.

“Jim? Jiiiiim? Waar zit je? Wat gebeurt hier allemaal?”

Beth liep verdwaasd op het eerste verdiep rond tot de geur echt niet meer te harden was. Ze volgde haar neus en liep het waskot in. De wasmachine… Zwarte smurrie liep langs het deurtje naar buiten terwijl de trommel nog enkele laatste buitelingen maakte. Gehuil. Een baby! Zonder nadenken trok Beth de wasmachine open en grabbelde ze in de zwarte smurrie. De drek glibberde tussen haar vingers terwijl duizenden kleine naaldjes haar handen terroriseerden. Paniek sloeg haar om het hart en toen ze een harige bal naar boven trok, kotste ze de vloer onder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s