De scheve mens, part two

drunk-urinal

Die geur! Meegevoerd door de warme winden uit het zuiden dringt ze zich door de windgaten van mijn ramen. Net als die dekselse kutmuggen. Ik ruik hamburgers! Bier! Kots! Feromonen en testosteron! Urine. De homo marginalus’ trektocht zit erop, neergedaald in de collectie beton, kasseien en torens die ik zo bemin.

Tijd om loupe en notitieboekje vanonder het stof te halen en mijn favoriete soort nog eens van naderbij te bestuderen. In al zijn glorie, van dichtbij. Veldonderzoek ten top. Pure assimilatie en integratie. Kilometers ga ik afleggen. In achtervolging, op zoek en misschien wel op de vlucht. Steve Irwin, ik denk nog elke dag aan je!

Nachten zijn kort, ook al wil de zon niet mee. Duister biedt weinig verhulling dus moet alcohol alterneren. Vergeef ons onze zonden en drink van deze wijn. Goedkope en vooral veel wijn, dat zeker. Vraag maar aan het viertal vrouwen dat ongegeneerd de broek op de enkels trok en semi-rechtstaand een plaswedstrijd hield. Te ver weg om te beseffen dat ze nog niet ver genoeg weg waren. Zowat de helft van Gent kreeg een full view cadeau en er werd bedankt met bronstig oergeroep.

Geile beren en berinnen genoeg trouwens. De vijf scheefhoofden bij het Irish Coffeekraam in Baudelo bijvoorbeeld. Zichzelf een pleuris zuipen, slijmen en ongegeneerd staren naar de Aziatische tweeling aan de kassa. Betalen voor aandacht. Muilen voor een breezer is niet meer, staren voor een Irish coffee is the new black. Tot het alfa-mannetje uit de bende voor de trash-tactiek gaat en één van de zussen ruwweg een loempia noemt. Niet veel later zie ik ze hand in hand door de straten dolen.

De homo marginalus is weer op zijn best. Zoals de iets oudere en serieus beschonken man die zijn drankjetons in een vol urinoir liet vallen. En zijn handen nodig had om de andere jetons uit het plasje te halen. En dus zijn reeds opgeviste jetons in zijn mond stak. Of de opgefokte Ronny die een politiewagen achterna holde, in de volle overtuiging dat de ijskar net gepasseerd was.

Veel wankele mensen maar gelukkig zijn er ook de behulpzamen. Een jonge kerel met bruine vlek op zijn witte t-shirt kruipt op handen en knieën over de tramsporen, luid roepend dat hij tram 1 is. En iedereen mag mee. Aanstekelijk, want niet veel later kruipen er vier sympathisanten in colonne richting eindstation.

Maar eenmaal de zon goed doorbreekt, wordt de ware ravage die de homo marginalis in zijn tijdelijke habitat aangericht heeft, duidelijk. Ik zie een café-uitbater vloeken om de versgelegde drol van menselijke makelij, knal voor zijn portiek. En een koppel stevig in de clinch gaan, elkaar de verwijten naar het hoofd slingerend. En iedereen mag het horen. Zij had hem nochtans gezegd niet meer in andermans kont te knijpen. Een halve meter verder staat een jonge snaak voorover gebogen op een dranghekken. Net iets te veel want de straal kots belandt netjes op zijn schoenen en broek. Met blote hand veegt hij alles proper, geeft zijn maat een high five en gaat naar huis. Ik besluit hetzelfde te doen en ga op handen en knieën zitten, rustig de sporen van tram 1 afkruipend.

 

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s