Het asiel van Gent

Leg anders even dit nummer op als begeleiding bij de tekst

Vorig weekend ging ik eens langs in het asiel van Gent. Eens zien of er toevallig geen kittens een nieuwe thuis nodig hadden. Vijf minuten later stond ik alweer buiten. Happend naar lucht. Nee, niet omdat het er zo stinkt. De ogen… DE OGEN! En de tristesse in die ogen. Bij het binnenwandelen passeer je enkele hondenhokken. Bij elke stap die je zet staren ze hoopgevend naar je. Hun geblaf zegt overduidelijk ‘alstublieft stop bij mijn kooi.’

En daar zat die ene loebas. Ik ben geen hondenkenner dus ik kan je niet zeggen welk ras het was, maar hij geleek wat op een labrador met een spitsere snuit. En een wit vel. Zijn ogen waren rood. Niet het rood van ik heb te veel cannabis gerookt of het rood van man ik heb juist 2 uur in de wind gestaan met mijn ogen wijd open. Neen, het rood van verdriet. Het rood van pas geweend. Ik had hem eerst niet gezien, dus maakte hij een bizar geluid om mijn aandacht te trekken. Iets tussen een verlegen blafje en een schreeuw om aandacht. Een schreeuwblaf. Nee, een schraf! Ik draaide me om en zag hem zitten in zijn veel te kleine mand. We maakten oogcontact en ik keek dwars door zijn ogen heen, recht in zijn verleden. Alfie, zo noem ik hem even, vertelde me zijn verhaal.

Ik zag hem zitten in een donker bos. Maximum een half jaar oud. Het regende. In de verte kon je nog net de lichten van een auto ontwaren. Rode lichten. Alsmaar verder rijdende lichten. Alfie hing met een simpel koordje aan een boom. Hij zat neer, starend naar de plaats waar daarjuist nog een auto stond. Waar Tim, de zesjarige kleuter hem met tranen in de ogen nog een laatste knuffel gaf, terwijl Alfie nietsvermoedend met zijn staart kwispelde. Een snauw van Tims vader en dan bam, eenzaamheid. Daar zat Alfie dan, met een geplastificieerd papiertje rond zijn nek. ‘Neem mij mee.’ En ook al hebben honden geen tijdsbesef, na een tijdje drong het bij Alfie door. Hij begon licht te janken. Niet te luid, niet te stil. Alfie staarde de horizon in. Staren zoals hij daar in het asiel deed naar mij. Hoopvol. Smekend. Maar klaar voor een zoveelste teleurstelling.

Sorry Alfie, maar ik kan niet voor je zorgen. Ik heb geen tuin, geen groot huis en ik ben niet genoeg thuis om met je te spelen. Maar van zodra ik het over mijn hart krijg om nog eens het asiel binnen te lopen, kom ik met je wandelen. Bij deze dan ook een oproep aan iedereen die een namiddagje vrij heeft of zo. Ga eens langs in het dierenasiel in het Citadelpark en neem eens een hond mee wandelen. Of nog beter, adopteer er ene als je kan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s