Middenin het verhaal

Leg anders eerst even dit nummer op alvorens verder te lezen.

Wat dacht die klootzak wel. Haar zo laten zitten. Twee uur lang wachten, voor niets. Maar echt niets. Geen intense omhelsing, geen bloemen, geen welgemeende sorry. Terwijl ze het gaspedaal wat dieper induwde, rolden de eerste tranen al over haar wang. Die zilte smaak bij het aanraken van de mondhoeken was haar meer dan bekend. Niet de eerste keer dat hij haar als stront behandelde. Snelheid, dat had ze nodig en ze duwde nog wat harder op het gas. Dit was haar territorium en ze kende de weg dan ook als haar broekzak. Elke bocht, elke bult, elke boom. Vlammen was de boodschap.

Haar gsm rinkelde twee keer en viel dan uit. Geërgerd keek ze wie haar gebeld had. Anoniem. En dan ging het ding weer over. Opnieuw twee keer. Meteen daarna verscheen ‘nieuwe voicemail’ op het schermpje. Met een half oog op de baan tikte ze het nummer in en luisterde naar de boodschap. Niets. Gekraak. Misschien een verre zucht. Was Mike weer met haar voeten aan het spelen? Tot er plots een luide “PAS OP” door haar telefoon schalde. Haar auto begon te tollen en knalde tegen een verlichtingspaal.

Ze kermde van de pijn en met haar handen probeerde ze haar oren te beschermen tegen de schelle fluittoon. Tevergeefs want die kwam van binnenuit. Op automatische piloot en met hard bonkend hart controleerde ze of ze ok was. Er leek niets verkeerd. Tot de radio aanschoot en door de boxen verschillende stemmen maar bleven herhalen; “Ik had het je nog gezegd!” Mike? Die laatste stem was Mike! En dan plots opnieuw een luide “PAS OP!”

Ze schreeuwde het uit want haar dak werd met een doffe bonk ingedeukt. Aan het ijzer te zien, moest het wel iets zwaar zijn. Ze schoof wat naar beneden in haar zetel en met bloeddoorlopen ogen keek ze angstig om haar heen. Stilte. Doodse stilte. Uit de boxen kwam geen geluid meer. Niets. Geen straatverlichting, geen ronkende motor, enkel traag verlopende tijd en opnieuw die zilte smaak op haar lippen. Tot een diep doordringende geur haar neusvleugels opentrok. Een mengeling van verbrand, urine en iets onverklaarbaar. De geur… van de dood.

Plots schoot het volume van de radio omhoog. De auto vulde zich met geschreeuw. Getier. Geroep. Gesmeek. “Help ons! Vlucht! Pas op! Ik had het je nog gezegd!” Duizenden stemmen. Ook die van Mike. Haar eigen stem! Fluittonen. Ze dook ineen en probeerde de achterbank te bereiken. Maar haar lichaam weigerde. Versteven bleef ze zitten achter het stuur. De stemmen riepen en smeekten alsmaar luider.”Ga weg! Vlucht! Pas op!” en dan even plots werd het weer stil. Ijzingwekkend stil. Enkel nog een zachte stem. Die van Mike. Huilend. “Het is te laat. Je bent te laat. Waarom heb je me dit aangedaan Julie? Waarom?”

Er knalde een object tegen de voorruit. Julie slaakte een gil en rukte aan het portier. Gesloten. Geen beweging in te krijgen ook al was het knopje naar boven. De auto begon te schudden en Julie schreeuwde het uit. De tranen vloeiden en die geur werd alsmaar sterker. Ze keek naar haar voorruit en zag er een arm op liggen. Afgerukt aan de schouder. Maar die ring?! En het kleine getattoeëerde vogeltje op de pols?! Dat was… haar arm!

3 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s