Het onfortuinlijke leven van Rik (2)

Zeven uur drieëntwintig. De wekker gaat voor een tweede keer af. Met een blinde armzwaai legt Rik het ding het zwijgen op. Linkerbeen. Rechterbeen. Een diepe zucht. Een vlugge blik door het raam en een tweede zucht. De veertiger neemt een blauwe m&m uit het schaaltje, knaagt er de chocolade van en gooit de noot in het andere schaaltje. Tanden poetsen, haar goed leggen en chemisch douchen. Nivea Sport! Blijft lang hangen. Nog even het het hemd toeknopen en de dag kan beginnen.

Zoals elke dag wil Rik zijn portie actualiteit verorberen en dat met een knapperig krantje en een straffe koffie. Suiker, een klein beetje boter maar geen melk. Twee keer geroerd met de steel van een vork. Want dat vindt Rik chique. Hij loopt naar de gleuf die zijn brievenbus moet voorstellen en ziet zijn krant niet op de grond liggen, maar half uit de deur steken. Angstzweet! Het regent buiten!

Als een bomontmantelaar trekt Rik de krant naar binnen maar het kwaad is geschied. De zompige kant van de krant schuurt tegen de brievenbuswanden waardoor een ware papierravage ontstaat. Sectie buitenland, Riks favoriet want die heeft mooie prenten, rafelt langs alle kanten. Meer dan papier-maché-figuren maken zit er niet in. Maar Rik is helemaal niet handig. Daarbij krijgt hij kippenvel van dat nat papier. Precies of er een gebitsloze bejaarde uren op heeft zitten sabberen.

Ook al heeft Rik geen enkele link met oude inboorlingen van het Amerikaanse continent, roodhuid is een passende omschrijving voor de staat waarin onze man de deur uitgaat. Zijn tanden knarsen. En ook al heeft Rik geen enkele affiniteit met ballet, notenkraker is hier het gepaste woord. Waarschijnlijk kan je een ei bakken op zijn voorhoofd, want Rik staat witheet van woede. Met gezwinde pas loopt hij zijn straat in. Alsmaar sneller. En nog sneller. Bijna spurten. In de verte duikt zijn mikpunt al op.

Nietsvermoedend en met vals gefluit fietst de krantenjongen tussen alle brievenbussen van zijn ronde. Tot hij plots op de grond ligt. Bloedend uit zijn hoofd. Amper een halve meter verder ligt een gebroken baksteen. Rik veegt de resten cement van zijn handen en stapt op het stukje ongeluk af. “Jij! Jij ongeletterd stuk krantenverneuker!” Doodsbang probeert het knulletje achteruit te kruipen, maar het is te laat. Rik heeft hem bij de lurven.

Hij grijpt de krantenjongen vast en kwakt hem tegen de grond. Tergend traag knoopt hij de jongen zijn rechterschoen los en met een aansteker brandt hij diens witte kous weg. Met afschuw ziet de jongeling hoe Rik het achterwiel van de inmiddels omgedraaide krantenfiets aan het draaien brengt. De woesteling grijpt de krantenjongen bij de voet en steekt diens tenen tussen de spaken. Het gekraak van kootjes overstemt het gehuil van het ventje. Maar Riks furie is nog niet bekoeld.

Hij pakt de hand die zijn krant normaal in de brievenbus moet steken en spietst die op het grote tandwiel van de fiets. De scherpe punten steken door de jongens hand heen waardoor hij geen kant mee op kan. Met een harde snok aan de pedalen scheurt Rik de knul zijn hand open tussen ketting en de rest van de fiets. De pseudo-postbode houdt het niet meer van de pijn en valt flauw. Rik heeft er helaas nog geen genoeg van en klopt de jongen met een roddelblaadje weer wakker.

Aan zijn haar sleurt hij hem over straat, pakt zijn niet gehavende arm en trekt hem door de voorkant van een traditionele brievenbus in de vorm van een molen. Langs de achterkant van de bus blijft Rik trekken aan de arm tot die helemaal uit de kom gaat. De jongen schreeuwt het uit: “Als je een droge krant wil, waarom gebruik je dan niet de mobiele applicatie? Kan je hem elke dag downloaden in perfecte staat!” En dat is de druppel voor Rik. Hij grijpt één van de molenwieken en geeft er een snok van jewelste aan. Die gaan als een zeis door de arm van de krantenjongen. In de brievenbus steekt nu een rechterarm.

Emotieloos blijft Rik kijken hoe de krantenjongen stilaan doodbloedt. Eerst met heftige schokken, strijdend voor zijn leven, maar al snel steeds zwakker en zwakker. De bewegingen worden kleiner, minder en futloos. Het leven deint uit de krantenjongens ogen en uiteindelijk sterft de knul, zijn zak vol kranten doordrenkt van zijn eigen levenssap. “Mobiele applicaties zijn voor nerds!”, aldus Rik en triomfantelijk loopt hij voort, klaar om aan zijn werkdag te beginnen.

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s