De scheve mens

Het is vroeg. Onmenselijk vroeg. De haan van boer Sjarel krijgt met moeite zijn rechteroog open en op MSN messenger is maar één persoon aanwezig, namelijk mezelve (ooit heb ik mezelf toegevoegd om de eenzame momenten tegen te gaan). Gent verkeert in de twilight-zone, het moment waarop je niet weet of het nu nog nacht is of al dag. Zij die op dit ogenblik ronddwalen op straat hebben daar meestal geen reden toe. Het ideale moment voor mijn favoriete bezigheid; scheve mensen bestuderen.

De Korenmarkt is het eerste studieveld. Steve Irwin gaf ooit de wijze raad “to study species, you’ve got to blend in with the habitat”, dus hou ik een halve liter Cara-pils in de rechterhand en zit ik wat ineengezakt op de trappen van het oude postgebouw. Het eerste onderzoeksobject laat zich zien.

Een bizarre kerel met een hoedje op het hoofd probeert te plassen op slechts twee meter van de plaats waar ik zit. Het één worden met mijn omgeving is blijkbaar beter gelukt dan goed voor me is. Ondanks het uitstekende zicht op zijn geslacht, blijft de persoon mijn aandacht vasthouden. Het is namelijk altijd interessant te zien hoe een dronken medemens zijn gevoeg probeert te doen met een half opengevallen spitburger in de rechterhand en een grote portie evenwichtsstoornissen. Uiteindelijk wint de onhandigheid het duel en belandt de burger op de grond. De jongeling vloekt en de mannen van IVAGO zijn weer werkverzekerd.

Niet veel verderop leunt een piepjonge deerne tegen een lantaarnpaal, het hoofd naar de grond gericht. Haar t-shirt is zo nat van het alcoholzweet dat je er met gemak een verse cocktail kan uitwringen. Haar ritmische buikbewegingen zijn de voorbodes van een enorme stortvloed aan geel-oranje smurrie. Een rasechte Johnny komt haar ter hulp gesneld en ziet meteen een makkelijke prooi in de bierbal. Hij plaatst zijn handen op strategische plekken, uiteraard ter ondersteuning. Zijn ogen verraden geilheid en blijkbaar hebben de overdreven cliché verleidingszinnen succes want niet veel later staat het duo expliciet te muilen in een plas verse kots.

Tijd om naar het Baudelopark te gaan, alwaar de scheefsten der scheven vergaren. Een niet zo fris ruikende, bebaarde man houdt een stuk struik onder de arm. Met heel veel liefde streelt hij het ding, als ware het zijn favoriete huisdier. De paljas houdt halt bij een bankje en begint een discussie over het nut van vuilbakken in een park. Ik vraag me verwonderd af of de man beseft dat hij tegen een fel uit de kluiten gewassen populier staat te brabbelen en besluit dan maar huiswaarts te keren. Er komen nog nachten genoeg en de scheve mens is nog lang niet uitgestorven.

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s