SuperCharlie

Aangezien ik daarnet bemerkte dat onze blog gedomineerd werd door ’t mannenvolk en door stoere mannenpraat in den aard van MegaGabi die een zeer zware tafel door een raam kan sjouwen én aan de andere kant nederige vrouwenpraat in den aard van Babi die later op haar werk zomaar dubbele shifts zal draaien, dacht ik: hoog tijd voor girlpower talk!

En die krijgen we vandaag in de vorm van SuperCharlieUpHerHarley!

Er was namelijk eens een maandag waarop Nieltjen en ik besloten om naar den Brico te gaan om verf voor de paarse muren in de living. Bleek dien Brico toch wel zeker vlakbij de tarbotstraat te zijn, met den Aldi dernaast. Mo how zeh! Niel z’n dag begon goed! Eenmaal in de Brico aangekomen stond ons echter een moeilijke taak te wachten: een schoon kleurtje kiezen. Aangezien Niel geen verschil ziet tussen lichtblauw, lichtgroen, lichtroze of lichtgeel (toch wel eerder te wijten aan kleurblindheid dan aan een eerder laag IQ trouwens) stond ik alleen voor die moeilijke opdracht. Ik begon agliek wel een beetje te stressen maar herinnerde me toen dat Babi zei: geen spierwit, der mag wel een warme tint in zitten. Goed, een warme tint. Maar daar waren duizenden warme tinten! Nog meer stress. Dus stapte ik maar op een sympathieke Brico handige harry medewerker af en zei: ik zou graag een witte verf hebben met een warme tint in!  Die bleek echter zo sympathiek dat hij zei: kom anders eens mee naar onze promotietafel, misschien zit er daar iets tussen. Komen wij daar toe aan een tafel vol megadure verven aan -70% !  En ziet mijn oog daar toch wel zeker een pot witte verf met een warme tint blinken! Niel stemde in (hij kon ook wel niet anders) en hop, achter amper 10 minten waren wij weg met een megadure pot witte verf met een warme tint aan -70%! Wat een sjanske! We love Brico!! Maar toen moesten we nog verfrollen hebben, en da moesten speciale zijn zei meneer  Brico sympathiek nadat ik met de meeste precisie had uitgelegd hoe onze muren zijn, namelijk niet plat maar met spikkels. Hmmja, structuurverfrollen heb je daarvoor nodig, zei hij, dus hopla, 2 structuurverfrollen moesten mee de zak in. Eenmaal thuis, blij als kinders met ons sjanske, begonnen wijder enthousiast onze witte verf met warme tint met onze structuurverfrollen over de paarse muren te zwieren. Maar dat ging echter ongeveer 10 keer trager als gedacht. Na 4 uur hadden we amper de helft van één muur kunnen bedekken, waaaaaaaa! Ik weet het aan Niel zijn gebrek aan schilderervaring en Niel weet het aan mijn altijd trage acties. Nu goed, daar stonden we dan. Waar zijn onze vrienden dan om te relatiebemiddelen (en om te helpen schilderen)? Wel, Babi moest studeren, alibi; Gabi moest werken, alibi; en Charlie moest…in Gent rondhangen, alibi? Neen, dachten wij, dus riepen wij evenwel snel de hulp van Charlie in. Haar antwoord op onze hulpoproep was echter: voor mij hoeft er niet geschilderd worden wi, dus laat gewoon die muren paars. Ai, daar was het toch net iets te laat voor Charlie. Na een tweede help!-sms stemde ze in en ging de volgende dag afkomen. Dag 2 van het schilderavontuur: toen Niel en ik met stijve spieren de living binnenstapten voor een nieuwe dag vol witte verf met een warme tint was Charlie al ter plekke, maar met een duidelijke ‘ik heb hier echt geen zin in’-gelaatsuitdrukking. Helaas voor Charlie hadden we echt haar hulp nodig, dus enkele ogenblikken later had ook Charlie een verfrol in haar hand. Zij het wel een gewone verfrol, aangezien er geen speciale structuurverfrollen over waren. Maar toen gebeurde het onverwachte! Hoe niet gemotiveerd Harley ook was, de verf rolde op z’n enthousiasts over de muren. Rol, rol, rol en den helft van de muur was bedekt! Niel en ik keken angstvallig toe, volledig onder den indruk van Charlie’s superkrachten. Alle, da ga ier kweetnie oe rap, waarom moest ik dan komen? , riep Charlie ons vergoelijkt toe. En na een kwartier was de hele muur effectief wit met een warme tint. Waaaauw! Daar stonden wij dan, zwakkelingen, belachelijk te wezen. Goed, dan zit mijn plicht erop, en ben ik weg, zei SuperCharlie, en vertrok terstonds om te gaan rondhangen in Gent (en ook om werk te gaan zoeken, dat moet ik er wel bij zeggen). Amai, zei Niel, vrouwen, die worden toch te vaak onderschat he, een schande! En om te klinken op SuperCharlie en al dat goeds dat vrouwen in de wereld brengen gingen wij een soepje drinken in de Fabula Rasa!

Helaas, van vrouwen en superkrachten kon niet te lang sprake zijn want eenmaal terug in de Tarbotstraat bleek Niel met Charlie haar verfrol plots even snel te schilderen als SuperCharlie. Huuuh? En Charlie haar superkrachten dan? Maar toen viel mijnen frank (de mijnen, niet die van Niel,dus toch wel een vrouwelijke verdienste): die fucking structuurverfrol was bedoeld om op effen muren een gespikkeld reliëf te creëeren, niet om op gespikkelde muren effen verf te schilderen. Aaaaaaargh…meneer Brico sympathiek was eigenlijk ook wel een beetje meneer Brico debiel. Daar gingen helaas Charlie haar eerder nooit ontdekte superkrachten…’t Was te mooi om waar te zijn!

Na deze ontdekking schilderden Niel en ik, met de niet-structuurverfrollen,verder als ware schildervirtuozen en was des avonds de living helemaal geschilderd, met 3 lagen en al! En daar eindigde dan ook ons schilderavontuur…Wat een mooie tweedaagse was dit, boordevol spannende ontdekkingen. Ik ben klaar voor meer!

Met liefde,

Emma

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s