Hoe je buren ontmoeten

Tijdens het schilderen van de living (wit met een minimale gele toets) weerklonk plots in de verte wat belgerinkel. Uit jeugdherinneringen te ontwaren, kon dit maar twee dingen betekenen; de soepman of de ijskar.Vol nostalgische drift koerste ik naar buiten, op de hielen gezeten door Emma. Het bleek gelukkig een ijsventer te zijn, want voor soep was het iets te warm. Bij het bestellen van een dame blanche viel de voordeur echter dicht in het slot. Geen sleutels, geen gsm, geen geld en geen schoenen. Daar stonden we dan zielig te wezen op straat.

De huisbaas tekende niet thuis, de rest van de holbewoners zat in verre oorden en de tuin was geen optie daar de achterdeur gesloten was. Er was maar één optie: over de muur van de koer klauteren en zo via het raam van de woonkamer naar binnen gaan. Op naar een allereerste ontmoeting met de buren dus.

Een klein, tenger en hoogbejaard vrouwtje deed de deur open en vroeg met bevende stem wat er scheelde. Na onze situatie geschetst te hebben, maande ze haar zoon (die toevallig op bezoek was) aan om het laddertje boven te halen.  Die was uiteraard te kort (de ladder, niet de zoon), dus kwam er wat klimwerk bij kijken. Het vrouwtje riep vanuit haar sixties-keuken of ik echt geen schoenen nodig had. Geen idee wat ik aan de voeten gekregen zou hebben, had ik daarmee ingestemd. Na een sprong in de diepte belandde ik op de koer en was ons kortstondig bestaan als daklozen voorbij. Leve de buren!

endanwaserverf

N.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s